Burgemeester Magda Jansen: ‘Van medailles naar mensen’

De afgelopen week was het een stuk rustiger in huize Jansen. Of juist drukker: het is maar net hoe je het bekijkt. De agenda was in ieder geval leger. Maar met vier mensen en twee katten in huis was het een stuk levendiger dan tijdens een gemiddelde andere week.

De voorjaarsvakantie was een weekje in en om het huis. Klusjes waar nu wel tijd voor was, eindelijk mijn Zweedse borduurwerk afgemaakt en ondertussen werd er veel naar de Olympische Spelen gekeken. Met twee balletmeisjes was het kunstschaatsen favoriet. Nooit geweten dat er zoveel verschillende disciplines zijn. Telkens als ik dacht dat wij alles hadden gezien, bleek er een volgende categorie te zijn. Het hield maar niet op.

Wat ons ook fascineerde was de tomeloze inzet en het doorzettingsvermogen van de sporters. Vallen en weer opstaan. Geblesseerd raken en toch finishen. Jarenlang trainen, afzien; alles voor dat ene moment: uitkomen voor je land op de Olympische Spelen.

De keerzijde ontging ons ook niet. Is al die opoffering het waard? Wanneer is het genoeg, wanneer is het teveel? Heiligt het doel alle middelen?

Succes is niet afdwingbaar. Al zou je dat na zoveel medailleceremonies bijna wel gaan denken. Alleen talent hebben en hard werken is niet voldoende. Niet iedereen krijgt dezelfde kansen om zich te ontwikkelen, verkeert in de omstandigheden om dromen waar te kunnen maken, heeft een stabiele basis meegekregen om het leven aan te kunnen gaan.

Dat maakt dat ik het ook wel weer welletjes vind. Terug naar de realiteit waar ik bijna dagelijks te maken heb met inwoners die het een stuk minder getroffen hebben. Die slachtoffer zijn geworden, die bijvoorbeeld kampen met een verslaving en zo afhankelijk zijn gemaakt dat zij geen keuzevrijheid meer voelen, die niet weten hoe zij hun kind moeten helpen. Bij hen hoef ik niet aan te komen met ‘succes is een keuze’, zij zouden mij terecht schamper uitlachen en zich afvragen in welke wereld ik leef.

Als het dan na vele pogingen en inspanningen toch lukt om op te krabbelen, is dat om diep dankbaar voor te zijn. Zoals die vrouw die de kracht vond om met onze hulp uit een benarde situatie te vertrekken en bij mij op mijn kamer even op adem kon komen. Dan besef ik ten volle waarom ik dit ambt draag. Dáár zit mijn voldoening. Daar kan geen gouden medaille tegenop.

Magda Jansen, burgemeester van Woudenberg