Hallo Sander/ en of collega
Hierbij de volgende aflevering in de serie van Stichting Duurzaam
Woudenberg.
Het gaat over de Moriahoeve. Aangezien de Moriahoeve officieel in WOudenberg
maar geografisch dichter bij Scherpenzeel ligt, vragen de eigenaars zich af
of het artikel OOK in de Scherpenzeelse krant mag verschijnen.
De Stichting DW heeft er geen bezwaar tegen, hoe meer aandacht hoe beter
;-).
Hierbij ook twee foto´s
Onderschrift: de bedjes van de moestuin liggen klaar om te worden ingezaaid
Ik dacht als extra inzetje een kleine afdruk van het kachelhuis. Is dat
wat??
Hartelijke groet,
Joke Kranenbarg,
Bennekom
tel. 0318-300674
06-20702757
joke.kranenbarg@hetnet.nl
www.jokekranenbarg.nl
De Stichting Duurzaam Woudenberg zet zich in om Woudenbergers meer bewust te maken van duurzaamheid en zuinig omgaan met het milieu.
Daarvoor kunnen we uw hulp gebruiken.
Geïnteresseerd om eens aan te schuiven?
Meld u aan via info@duurzaamwoudenberg.nl en kijk eens op www.duurzaamwoudenberg.nl.
Moriahoeve stookt op afvalhout
Wat doe je als je een kalverhouderij hebt, maar diep in je hart je energie en tijd veel liever zou inzetten voor de medemens. Dan maak je van je boerenbedrijf een woonzorgboerderij. Althans, zo beredeneerden Jan en Lydia van Ravenhorst.
En ze deden het. Met dubbele energie gingen ze aan de slag. Hun grootste wens: een veilige en prettige woonomgeving creëren voor de kwetsbare medemens. En dat met extra aandacht en zorg voor het milieu. Dus duurzaam bouwen en als het even kan co2 neutraal.
Duurzaam bouwen betekende voor Jan en Lydia houtskeletbouw. "Dat is heel goed te isoleren met houtwol tussen de buiten en binnenwand," legt Lydia uit. Lastiger was de keuze voor energiewinning. "Aardgas lag er simpelweg niet op het terrein. Propaangas is heel duur en elektriciteit zou niet alleen kostbaar maar ook milieuonvriendelijk zijn. Dus ontstond het idee van een biomassakachel. Het werd uiteindelijk een houtkachel. En daar zijn we tot op de dag van vandaag heel tevreden mee."
Een kijkje in het kachelhuis laat een andere 'houtkachel' zien dan u en ik misschien verwachten.
Een watervat van maar liefst 1000 liter wordt verwarmd door de verbranding van hout, dat in de vorm van kleine houtsnippers constant wordt toegevoerd. Vervolgens wordt het warme water via een ingenieus gesloten systeem verspreid naar de woonobjecten.
"De ketel biedt voldoende heet water om alle vier de zorghuizen met vloerverwarming te verwarmen," vertelt Lydia. "Maar ook ons eigen woonhuis, de Dorcas -winkel op ons terrein en nog een woning op onze grond. Bovendien voorziet de ketel kleinere, indirecte boilers van warm water zodat overal gewassen en gedoucht kan worden."
Welk hout en vooral hoeveel hout kan dat allemaal aan?
"We zijn gestart met hout uit het bos. Maar dat gaf problemen. Boshout is vaak nat en de onregelmatige stukken gaven nogal eens storingen. Nu gebruiken we afvalhout. In feite kunnen alle soorten hout in onze ketel, maar we verstoken op dit moment voornamelijk gebruikte pallets. Dat hout is schoner, brandt efficiënter en er blijft weinig as over. De asresten kunnen we prima in onze moestuin verwerken."
Lydia toont de enorme opslagruimte voor het hout. Je zou er met gemak een vrachtwagen kunnen stallen. "De pallets worden door een bedrijf klein gesnipperd in een shredder en die snippers worden vervolgens met een vrachtwagen bij ons geleverd. Als deze ruimte helemaal gevuld is, kunnen we er ongeveer twee maanden mee vooruit. Dat ligt aan het seizoen. Mijn man rijdt één of twee keer per week met een shoveltje heen en weer tussen opslag en het kachelhuis om de voorraad bij de kachel op peil te houden."
Tot zover de warmte. Maar hoe zit het met de elektriciteit?
"Daar ligt een nieuwe uitdaging," bekent Lydia. "We gebruiken LED-verlichting, maar daarnaast zijn er veel apparaten die flink stroom gebruiken, zoals wasmachines en drogers in de woonhuizen. We hebben een offerte aangevraagd voor zonnepanelen, maar die investering kunnen we nu echt niet aan. We zoeken naar subsidie of fondsen hiervoor. Misschien beginnen we met een klein deel van het dak. Alle elektriciteit die we groen binnenhalen, is alvast een stap in de goede richting."
Een andere 'groene' wens van Lydia was een moestuin. Ook die is er gekomen, met behulp van vrijwilligers. Inclusief broeikas, vanwege het effect.
"Het gebruik van eigen groente was wel even wennen voor de medewerkers," lacht Lydia. "We halen ook groente in de winkel, maar we proberen zeker twee keer per week van eigen oogst te eten. Dat betekent eten wat de tuin ons biedt. En ja, dat vraagt soms meer tijd en creativiteit. Maar inmiddels is iedereen eraan gewend. Voor de bewoners is het geweldig. Als de vrijwilligers bezig zijn met wieden of plukken, kunnen zij helpen, of zittend op een bankje toekijken. De meesten genieten alleen al van de sfeer, de geur en de geluiden."
Naast groente, komt ook een deel van het geconsumeerde fruit uit eigen tuin. Wat over blijft, gaat naar de konijnen, cavia's en schapen, of op de composthoop.
Er scharrelen zelfs kippen op het erf, die voor eieren zorgen. Allemaal zeer biologisch. "Ook hier kunnen de bewoners meehelpen, met kippen voeren, aardbeitjes plukken of appels voor de appelmoes uitzoeken. Zo blijven ze in beweging en dat is zó belangrijk. Beweging kan het dementieproces remmen."
Het is inmiddels drie jaar geleden dat de Moriahoeve haar deuren opende. De woon- zorgboerderij is landelijk gelegen tussen Woudenberg en Scherpenzeel. Er wonen bijna veertig dementerende ouderen. Ze verblijven in vier huizen die zo gesitueerd zijn dat het doet denken aan een ouderwets hofje. Het geheel doet warm aan, kleinschalig en huiselijk, veilig.
"Helaas is er weinig mogelijkheid voor dagbesteding," verzucht Lydia. "We zouden het graag willen uitbreiden, maar op dagbesteding is zó enorm bezuinigd dat het geld kost. Toch willen we het niet volledig schrappen. Het is een prachtige gelegenheid om te wennen in Moriahoeve, voordat men hier komt wonen. We blijven creatief door naar nieuwe mogelijkheden te zoeken."
