Scherpe pen zwijgt: Margreet Hendriks overleden

SCHERPENZEEL Haar plotselinge overlijden vrijdag zorgde voor een grote schok bij ‘haar’ redacties. Als echte dorpsjournalist was Margreet Hendriks jarenlang in vaste dienst van De Stad Nijkerk. Na haar pensionering ging zij als freelancer schrijven voor onder andere De Woudenberger en de Scherpenzeelse Krant. Christine Schut, destijds haar collega in Nijkerk en correspondent Edward Doelman van de Scherpenzeelse Krant schreven een in memoriam.

,,Hè, gezellig, zullen we een wijntje nemen, zullen we het doen?’’ We zullen het niet meer horen. Margreet Hendriks is vrijdag overleden, op vrijdag de 13e nota bene. Dat had ze zelf waarschijnlijk bijzonder grappig gevonden.

Margreet was een journalist van de oude stempel. Opgeleid in een totaal ander vakgebied (sociaal-maatschappelijk werk), met een scherpe pen, werkend op onzalige tijden, rokend en niet vies van een drankje op zijn tijd. Met een glas in de hand hoorde ze veel nieuws, waar ze vervolgens vaak wel weer iets mee kon doen.

GROOT

Veel aan Margreet was groot: haar journalistieke gevoel, haar voorkomen, haar liefde voor haar gezin, haar passie voor haar werk én haar hart. Aan onrecht had ze een hekel; waar ze kon, probeerde ze dat via haar werk recht te zetten. Politici die een dubbele agenda hadden of een strafblad, hadden aan haar een geduchte tegenstander. 

Een interim-burgemeester die in Scherpenzeel de door de provincie Gelderland beoogde fusie met Barneveld moest doordrukken, kan daarover meepraten. Hij had geen onbesproken verleden vanwege wat gesjoemel met bonnetjes, maar was door de toenmalige Commissaris van de Koning John Berends, in gratie genomen om zo nu en dan wat vervelende klusjes op te knappen. In een van haar vlijmscherpe columns werd deze burgemeester treffend neergezet als ‘Dirty Harry de bonnetjesboef’. 

WAAKHOND

Mochten de gemeente Barneveld en de provincie gedacht hebben Scherpenzeel geruisloos te laten fuseren, kwamen ze van een koude kermis thuis. Als echte ‘waakhond van de democratie’ wilde Margreet antwoord hebben op vragen die de provincie en de gemeente Barneveld niet konden, of beter gezegd, niet wilden beantwoorden. Conclusies die sommige lokale politici na een boterzacht onderzoek naar de Scherpenzeelse bestuurskracht wel geloofden, gingen er bij haar niet in. Logisch ook: zij had aan het begin van de eeuw met eigen ogen gezien hoe Hoevelaken ondersneeuwde als onderdeel van de gemeente Nijkerk. 

Uiteindelijk bleef Scherpenzeel zelfstandig. Kort daarna werd ze benaderd door enkele inwoners van een Gelderse gemeente die jaren terug door de provincie een fusie was opgelegd. Ze waren jaloers op Scherpenzeel omdat zij destijds geen eigen journalist, anders gezegd: geen eigen ‘Margreet’, hadden die de noodzaak van en het zogenaamde draagvlak voor de fusie kritisch onderzocht.  

Het is niet te bewijzen, maar de redactie van de Scherpenzeelse Krant vermoedt dat als Margreet niet voor zoveel helderheid had gezorgd, de herindeling waarschijnlijk door de provincie was doorgedrukt. 

Haar serie artikelen, scherpe columns en commentaren over de uiteindelijk afgeblazen fusie verdiende minimaal een nominatie voor de Prijs voor de Nieuwsbladjournalistiek - de prijs die ze eerder won in 2003 voor een artikel in de Leusder Krant over het overlijden van een kind in het azc. Over onrecht gesproken.

LOKAAL JOURNALIST

Margreet Hendriks was lokaal journalist bij uitstek. „In den lande wordt de functie en impact van lokale nieuwsbladen nog vaak schromelijk onderschat. ‘Lokaal sufferdje’ is daarbij een veel gebezigde term. Maar hoe vaak haalt het nieuws uit kleinere plaatsen de kolommen van landelijke dagbladen? Dan moet er echt iets opmerkelijks aan de hand zijn”, tekende ze in 2020 zelf op bij het 50-jarig bestaan van De Stad Nijkerk, de krant die ze rond het millennium runde toen de gemeenten Hoevelaken en Nijkerk fuseerden. 

Nadat ze in december 2013 met echtgenoot Jos, met wie ze 48 jaar samen was, naar Scherpenzeel verhuisde, begon ze zich voor de Scherpenzeelse Krant te richten op de lokale politiek in die gemeente. Toen De Woudenberger een paar jaar geleden een politiek verslaggever nodig had, deed ze er dat ‘gewoon’ eventjes bij. Elke week leverde ze twee - vaak doorwrochte - nieuwsverhalen aan voor zowel de Scherpenzeelse Krant als De Woudenberger. De indrukwekkende hoeveelheid nieuwsverhalen - en af en toe ook nog een mooi achtergrondverhaal of een ‘lekkere’ column, leidde er wel toe dat Margreet soms flink tegen de uiterste aanlevertijd aanschuurde, of er iets overheen ging. Op de redactie stond ze dan ook bekend als een ‘deadline tijger’.

Met name in Woudenberg schudde ze de boel op. In gedenkwaardige columns hekelde ze de ‘vaagtaal’ van sommige politici en de verhaspeling van spreekwoorden en gezegden. 

VERKIEZINGEN

Margreet keek de afgelopen weken al reikhalend uit naar de gemeenteraadsverkiezingen in Scherpenzeel en Woudenberg. Interviews met alle lokale lijsttrekkers stonden op de planning. De Scherpenzeelse ChristenUnie doet ook weer een gooi naar één of meerdere zetels, Forum voor Democratie is helemaal nieuw in Scherpenzeel.

Margreet was uiteraard nieuwsgierig naar de personen die op de lijsten stonden. ‘Weet jij wie dat is?, informeerde ze. En: ‘wat gaat het vertrek van die andere politicus voor de verkiezingsuitslag betekenen?’ Ons gesprek ging over veel meer dingen, maar we besloten dat we ieder een voorspelling zouden maken: wie het beste de einduitslag van de verkiezingen zou voorspellen, zou een flesje witte wijn winnen. Die zouden we uiteraard samen gaan nuttigen.

Wat ze tijdens die ontmoetingen nooit onder stoelen of banken stak: de trots op haar zoons. Daarnaast diste ze altijd tal van verhalen uit haar rijke journalistieke verleden op. Met Gerard van den Tweel, markant Quote 500-lid, was ze vanwege haar jarenlange werkzaamheden voor de Stad Nijkerk goed bevriend geraakt. Met Margreet wist je: die is altijd goed voor een fijne anekdote of belicht een kwestie juist vanuit een andere hoek.

Elk jaar verzorgde Margreet samen met haar oudste zoon Jurgen die illustrator is, de eindejaarscolumn waarin ze terugblikte op het afgelopen jaar. Daar keek alleen al de redactie elk jaar enorm naar uit.   

Het gat dat Margreet achterlaat, zal moeilijk te vullen zijn. Haar betrokkenheid, scherpte en liefde voor lokale journalistiek gaan we verschrikkelijk missen.