Oekraïense Margarita verjaart in Woudenberg ver weg van haar meisjeskamer

WOUDENBERG Moeder Katya (46) en haar kinderen Christina (15) en Margarita (7) uit het Oekraïense Lutsk verblijven sinds een week in Woudenberg. Familie Van der Griendt ontving de vluchtelingen met open armen. ,,De beslissing om ze in ons midden op te nemen, komt recht uit het hart.’’

Er hangen slingers en gekleurde ballonnen aan het plafond. Vandaag (donderdag 10 maart) is de kleine Margarita jarig. Ze wordt zeven. Ruim een week terug zat ze nog met haar moeder Katya en grote zus Christina te midden van het oorlogsgeweld in Oekraïne. En nu, twee dagen na een lange en vermoeiende busreis vanuit het oorlogsgebied, verjaart Margarita in een weliswaar vredige maar voor haar vreemde omgeving, ver weg van haar meisjeskamer in Lutsk. Maar gastgezin Van der Griendt, bestaande uit Janet, haar man Robèrt en hun 13-jarige dochter Janine, is er alles aangelegen om de jonge Oekraïense vluchteling, ondanks de droevige omstandigheden, een fijne verjaardagsdag te bezorgen. 

En dus antwoordt Janet op de vraag of er al gezongen is: ,,Natuurlijk hebben we vanochtend voor Margarita gezongen.’’ En uiteraard is ze al met moeder Katya naar de banketbakker geweest om een feestelijke taart te halen. ,,Als straks iedereen thuis is gaan we die aansnijden.’’ En wat het avondeten betreft is de keuze aan de jarige job zelf. Moeder Katya, vertelt Janet, gaat in opdracht van Margarita een maaltijd bereiden met onder meer kaas, aardappelen en brood – zoals ze thuis in Lutsk gewend is. ,,Eergisteren aten we boerenkool. Katya vond het best lekker, haar dochters een stuk minder.’’ Janet, emotioneel zeer begaan bij het lot van de vluchtelingen, zegt het met een grote glimlach op haar gezicht.

GEVOEL Na het lezen van een oproep voor gastgezinnen op de besloten Facebookpagina Woudenberg voor Elkaar was het voor Janet zo klaar als een klontje: ze wilde onderdak bieden aan vluchtelingen. ,,Dat is gewoon een gevoel wat in je opkomt’’, vertelt de Woudenbergse aan de grote keukentafel waar ze zojuist met haar Oekraïense gasten heeft geluncht. ,,Al die arme en onschuldige mensen op de vlucht, ik vind het verschrikkelijk om naar te kijken. Mijn gevoel zei dat ik iets moest doen.’’

Bij echtgenoot Robèrt was dat niet anders. Ook hij vond het een goed idee als zij hun woning tijdelijk zouden openstellen. ,,Daarna hebben we het met onze dochter besproken, want ook zij moest er uiteraard achter staan.’’ Janine hoefde niet te worden overtuigd. ,,Ze gaf aan het best spannend te vinden, maar ook zij was positief. Toen heb ik ons meteen aangemeld, voor maximaal drie personen.’’

IMPACT GEZINSLEVEN Een dag later zag Janet een tv-programma waarin nadrukkelijk werd gesteld dat mensen eerst goed moeten nadenken alvorens zij onderdak bieden aan vluchtelingen. Want hoe lief en aardig ook: de impact op het gezinsleven (en inbreuk op privacy) moest niet worden onderschat, luidde de boodschap.

De uitzending bracht het gastgezin geenszins op andere gedachten. ,,We doen dit puur uit ons hart’’, geeft Janet aan. ,,Natuurlijk hebben we een en ander op een rijtje gezet, maar ons beraad duurde niet langer dan pakweg een kwartier, toen waren we er wel uit. Deze mensen moeten gewoon geholpen worden.’’ Om daar direct aan toe te voegen: ,,We hebben het omgedraaid: stel als ons dit overkomt? Nou, dan zitten wij ook liever in een warm huis bij behulpzame mensen dan samengepakt in een grote, lekkende tent of kille hal.’’

PRIVACY Om Katya, Christina en Margarita enige privacy te geven, zijn er twee afzonderlijke ruimtes voor hen in de woning gecreëerd. Een speel- en muziekkamer zijn vrijgemaakt en ‘omgebouwd’ tot slaapkamer en keuken respectievelijk verblijfsruimte. ,,Zo kunnen zij zich op elk gewenst moment terugtrekken’’, vertelt Janet terwijl ze beide ruimtes toont. Kort voor de komst van haar Oekraïense gasten heeft ze de kamers in allerijl ingericht. ,,Een vriendin van ons, Fenneke, heeft ons daarbij enorm geholpen.’’

De geïmproviseerde keuken is ingericht met een koelkast, magnetron  en een gasstel. Bovendien is er een jerrycan waar ze water uit kunnen tappen. Ook staat er een klein houten tafeltje waar Katya en haar dochters kunnen eten. ,,Of we afspraken daarover hebben gemaakt? We hebben ze verteld dat ze altijd mogen mee-eten, maar als ze liever op hun eigen kamer willen eten, kan dat uiteraard. Tot nu toe schuiven ze elke keer gezellig aan. Katya wil ook heel graag helpen met koken. Samen doen we ook de boodschappen.’’ In de slaapkamer staat een stapelbed voor de meisjes en een gewoon bed voor Katya. In alle vroegte, vertelt Janet, sluipt Katya op kousenvoeten naar de belendende verblijfsruimte om in de bijbel te lezen. ,,Ook wordt er logischerwijs veel gebeld met het thuisfront. Enkele familieleden bevinden zich nog in Lutsk.’’

BAND Janet, die vrijwilligerswerk doet op een basisschool, haalde haar gasten op bij De Camp. ,,Dat vond ik al heel emotioneel. Ze oogden doodmoe van de reis. ’s Middags zijn we nog wel even wezen wandelen om een frisse neus te halen. Hoe het nu gaat? Het gaat prima. Ze stellen zich heel bescheiden op. Nee, over de narigheid in hun land spreken we nauwelijks. Laat ze eerst maar even wennen aan hun nieuwe thuissituatie.’’

Communiceren gaat via Google Translate. ,,En gelukkig kan Christina een beetje Engels spreken, dat scheelt. Het is frappant hoe snel je al een band met elkaar opbouwt. Dat wordt wat als ze straks weer weggaan.’’ Overigens is Christina binnenkort ook jarig. Janet broedt op een sweet sixteen party.