Burgemeester Magda Jansen: ‘Over leed waar geen woorden voor zijn’

Zoals u van mijn gewend bent, zou ik, na deze lange zomerstop, nu starten met hoe fijn de zomervakantie was, dat we lekker zijn uitgerust en dat het wel weer even wennen was om naar school te gaan. Dat we een lieve kitten hebben mogen verwelkomen en nog meer van dit soort dingen. En dat ik dan schrijf dat ik hoop dat u ook een fijne zomer heeft gehad, ondanks de hitte.

Maar deze keer voelt dat een beetje goedkoop. Want het eerlijke verhaal is dat ons dorp vorige week in het teken stond van een afschuwelijke zedenzaak die zijn weerga niet kent. Waardoor veel andere dingen opeens onbelangrijk leken, die door vele hoofden heeft gespookt en nog steeds onze gedachten in beslag kan nemen.

Het leed is onbeschrijfelijk. De schade bij de slachtoffertjes en hun ouders en naasten zo onmetelijk groot. En ook terwijl ik dit schrijf, val ik telkens stil. Welke woorden zijn er om hier ook maar een beetje in de buurt van te komen? Maar dan maar zwijgen, doet in het geheel geen recht aan dat wat ons dorp nu bezighoudt.

Ik denk aan die kleine slachtoffertjes, aan de tekeningen die zij maakten, aan de woorden die zij gaven aan wat hen is aangedaan, aan het verlies van hun onbevangenheid, aan de machteloosheid van de ouders, hun leven helemaal in puin. Ik denk aan de zedenrechercheurs die dit hebben moeten onderzoeken. Wat een baan. Diep respect voor hun enorme inspanningen. Ik denk aan de Officieren van Justitie die de meest weerzinwekkende berichten moesten citeren, omdat het diende als bewijsmateriaal. En ik denk aan de familie van de verdachten. Je familie kies je niet uit. Zelden is die waarheid zo verdrietig.

Het gevoel van verraad was bijna tastbaar in de zittingszaal, toen ik er dinsdagmiddag was. De emoties puur en vol verslagenheid en ook schuldgevoel van het niet hebben kunnen beschermen van je kind. Want dat is wat je als ouder wilt doen: je kind beschermen, veilig in jouw armen.

Schuldgevoel in zedenzaken komt ook veelvuldig voor onder slachtoffers zelf. Heb ik de dader uitgedaagd, onbedoeld misschien? Was mijn rokje te kort, vroeg ik er zelf niet om? De Officier van Justitie gaf er gelukkig luid en duidelijk antwoord op, ook als het ging om het schuldgevoel van de ouders. En dat herhaal ik hierbij met kracht:

Het is nooit de schuld van het slachtoffer. Nooit.

Magda Jansen, burgemeester van Woudenberg

Lees ook

Burgemeester van Woudenberg: ‘De Magda van 15 zweeg, de burgemeester die ik nu ben niet’