Rachel den Boer, fractievoorzitter PRO Woudenberg: ‘Ongewenst?’

De mens is een sociaal wezen. We gedijen het best in een groep, bij mensen bij wie we ons thuis voelen. We willen gezien en gehoord worden en vooral: ergens bij horen. Dat begint al bij kinderen. Een kind dat zich gezien en gehoord voelt, ontwikkelt zich beter. Ook als volwassenen zoeken we die verbondenheid. In onze familie, bij vrienden, op ons werk, in onze sportclub en in ons dorp.

Binnen die groepen ontstaan vanzelf gewoonten, waarden en ongeschreven regels. Zo ontstaat een ‘wij’. Maar waar een ‘wij’ ontstaat, ontstaat ook een ‘zij’. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Het wordt ingewikkeld als ‘zij’ betekent: jij hoort er niet bij.

Afgelopen zomer konden we in Woudenberg ervaren wat er gebeurt als we die grens juist proberen weg te nemen. In De Camp werden vluchtelingen opgevangen. Veel Woudenbergers stonden klaar om te helpen. Er werden spullen gebracht, activiteiten georganiseerd en vooral: er werd tijd gemaakt voor een praatje en een ontmoeting.

Daardoor werd De Camp meer dan een plek om te slapen. Mensen werden welkom geheten. Ze kregen de kans om, al was het maar tijdelijk, onderdeel te zijn van onze gemeenschap. En misschien was dat wel het mooiste van die zomer: dat we hen niet alleen zagen als ‘vluchtelingen’, maar als mensen.

Toch is dat niet altijd gemakkelijk. Want zodra we over grote maatschappelijke vraagstukken praten, ontstaan er snel groepen en tegenstellingen. Voor- en tegenstanders. Wij en zij. Mensen die vinden dat het anders moet en mensen die het daar niet mee eens zijn. 

En ondertussen staan we voor grote opgaven. We moeten omgaan met klimaatverandering. We hebben woningnood en schaarste. Er zijn oorlogen en vluchtelingenstromen. En we hebben de verantwoordelijkheid om de wereld leefbaar door te geven aan onze kinderen.

Daarvoor zullen we keuzes moeten maken. Soms zullen dingen anders moeten dan we gewend zijn. Maar laten we daarbij oppassen dat we mensen niet reduceren tot het probleem dat we willen oplossen.

Misschien ligt daar ook voor ons een belangrijke opdracht. We kunnen van mening verschillen. We kunnen grenzen stellen en veranderingen vragen. Maar dat hoeft niet te betekenen dat iemand zich ongewenst hoeft te voelen.

Afgelopen zomer lieten veel Woudenbergers in De Camp zien hoe het ook kan: door ruimte te maken voor een ander, elkaar te ontmoeten en de mens achter het verhaal te blijven zien. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn om elkaar toch het gevoel te geven: jij hoort erbij. Misschien is dát wel de basis waarop we de grote veranderingen van de toekomst samen kunnen dragen.

Kunnen we noodzakelijke keuzes maken zonder mensen af te schrijven? Kunnen we veranderen zonder dat mensen zich ongewenst gaan voelen? Ik denk dat daar ook voor ons in Woudenberg een opdracht ligt. De afgelopen zomer hebben we laten zien dat het kan: mensen welkom heten, elkaar ontmoeten en elkaar als mens blijven zien. Want een betere toekomst voor onze kinderen begint misschien wel met de vraag hoe we vandaag met elkaar omgaan.

Rachel den Boer, fractievoorzitter PRO Woudenberg