Woudenbergers helpen vluchtelingen in Calais

WOUDENBERG Opnieuw is een groep vrijwilligers naar het vluchtelingenkamp in Calais geweest om daar hulp te bieden en spullen te brengen bij de mensen die daar bivakkeren. De groep vluchtelingen in Calais die hoopt door te kunnen reizen naar bekenden in Engeland is de laatste tijd gegroeid tot ruim 9000 mensen. In het donker zoeken zij een kans om de gevaarlijke oversteek te maken omdat ze denken dat daar werk is en de taalbarrière er kleiner is. Zij wonen in uitzichtloze omstandigheden in een zelfgebouwd tentenkamp.

Onder de naar Calais afgereisde vrijwilligers waren ook Woudenbergers. Filimon Kuflom ging voor de eerste keer mee en Pieter Schonewille voor de derde keer. Zij vertellen over hun indrukwekkende ervaringen: ,,Je weet niet wat je aan gaat treffen. Wel went het een beetje om de leefomstandigheden daar te zien maar het raakt je ook! We hadden etenswaren in blik, slaapzakken, schoenen en winterjassen mee. Ook sokken en ondergoed zijn nodig. Naast het uitdelen van de spullen wilden we vooral contacten leggen. De meesten spreken wat Engels. We werkten vooral in de opslagruimte van het kamp maar zijn ook een keer in het kamp geweest. Het maakt niet uit wat je doet als het maar nuttig is. De mensen van de opslag distribueren alles. Voor ons zou het moeilijk kiezen zijn wie je wat geeft. Aan de andere kant zou je met zelf uitdelen gemakkelijker contact kunnen maken. In het kamp zijn de mensen een beetje wantrouwig. Ze voelen zich door vreemden bekeken. Toch kun je goede gesprekken met hen hebben over hun opleiding, hun dromen, hun plannen en problemen! Ze hebben alles achtergelaten op zoek naar veiligheid. Vluchten doe je niet zomaar!"

Voor Filimon, studerend voor onderwijsassistent, was het extra confronterend om te zien hoe de mensen in het kamp in vochtige tenten moeten zien te overleven zonder uitzicht op hoe het verder zal gaan:"Na mijn vlucht uit Eritrea heb ik zelf in een vluchtelingenkamp in Ethiopië gezeten. Mijn vader was al eerder gevlucht en in 2007 mocht ik met mijn moeder, 2 broertjes en een zusje naar Nederland vliegen. Als christen probeer ik klaar te staan voor mensen in problemen om zo Gods liefde door te geven. Ik heb in mijn eigen taal, het Tigrinja, met vluchtelingen uit Eritrea gesproken en schrijnende verhalen gehoord. Het ontroerde me dat ze vol vertrouwen zijn dat God bij hen is! Ook willen ze van alles weten over Nederland en Europa."

Pieter:"Kort na ons vertrek de vorige keer is een deel van het kamp platgegooid. Alleen plekken voor hulp zoals een kerk en een school mochten blijven staan. De overheid wil een kamp met meer structuur en heeft ook wooncontainers neergezet. Alles is nu beter geregeld. In dat platgegooide deel hadden we toen met planken en golfplaten een klaslokaal gebouwd. Ik was benieuwd of het er nog stond. Het schooltje was nu niet alleen als school in gebruik maar ook als opnamestudio! Ze hebben er zelfs een cd opgenomen! Muziek gaat zelfs daar met al die uitzichtloosheid door!"

Beiden hopen nog een keer te gaan: ,Het is belangrijk hen niet in de steek te laten. Tot die tijd proberen we hier mensen bij het organiseren en het inzamelen van spullen en etenswaren te betrekken."

Info: www.thecalaissessions.bandcamp.com