Taboe van het alleen zijn doorbreken: Jan-Anne heeft voor altijd een zeer klein sociaal netwerk

Met mijn gedicht over het alleen zijn, wil ik taboe over alleen zijn doorbreken. Voor het alleen zijn schaam ik me niet. 

Mijn sociaal netwerk zal voor altijd zeer klein blijven en heb daarbij géén enkel negatief gevoel. 

In de loop der jaren ga je jezelf steeds meer ontdekken. Ik houd van lezen van de Bijbel en geschiedenisboeken en daarnaast houd ik ook van dichten. Onderstaand een gedicht over mijzelf:

Nooit meer wil ik ergens bij horen.

De drukte en het geroezemoes in de groep kunnen mij nooit bekoren.

Ik ben iemand van één-op-één gesprekken die kortstondig zijn.

Hetzij gesprekken binnen of in de buitenlucht.

Dat vind ik heel fijn.

Voor eenzaamheid ben ik niet beducht.

Een zeer klein sociaal netwerk zonder relatie en zonder vrienden is mijn definitieve keuze.

Daaraan veranderen zal nooit gebeuren.

Ik zal daarom ook nooit treuren.

Jezelf kunnen redden, zolang het kan, is mijn leuze.

Steeds meer ga je in de loop der jaren jezelf ontdekken.

Allang erachter gekomen dat ik helemaal géén groepsmens ben.

Maar liever praat met een, twee, hooguit drie personen die ik ken.

Geheimen kan ik heel goed bewaren zonder dat daar één ander zal uitlekken.

Mezelf kan ik het beste omschrijven als iemand die veel van lezen en internetten houd.

Of ik lauw ben, warm of koud…

Dat kan ik natuurlijk niet van mijzelf zeggen of beschrijven.

De door mij gestelde grenzen zal ik nooit overschrijden.

Kortom, hoe stellig het allemaal ook klinkt en mensen zeggen: “zeg nooit nooit”, ikzelf heel gerust en zonder aarzelen het volgende kan zeggen en schrijven:

Ik heb heel bewust én definitief gekozen voor een zeer klein sociaal netwerk.

Géén vrienden en géén relatie.

Op mijn werk streef ik naar zoveel mogelijk hoge prestatie.

Ook ga ik zoveel mogelijk iedere zondag naar de kerk.

Door deze heel bewuste én definitieve keuze, ben ik niet eenzaam, wel veel alleen.

Gelukkig ben ik nog goed ter been.

Neen, ik wil niet in een hoekje gaan zitten mokken,

maar wat voor mij belangrijk is, ervoor willen knokken.

Jan Anne van Lunteren