Mooie lezing over kindertekeningen tijdens de ‘Maand van de opvoeding’

WOUDENBERG In het kader van de maand van de opvoeding hield Martine Krikke donderdag 19 oktober in het schildersatelier van het Cultuurhuis een lezing over kindertekeningen. Het is jammer dat er maar weinig belangstellenden waren want wat ze vertelde was zeer boeiend.

Door Hannie Lamberink-van de Veen

Martine Krikke vertelde dat aan een tekening te zien is hoe de ontwikkeling van een kind verloopt. Een tekening is daarom net zo individueel als een dagboek. Sommige aspecten zijn universeel: elk kind begint met krassen, later tekenen ze rondingen en weer later verschijnen de koppoters: mensfiguren zonder romp maar met een hoofd en ledematen. Dit loopt parallel aan het bewustzijn van het eigen lichaam. Het tekenblad van jonge kinderen is nog vrij leeg en wordt langzaam aan gevulder.

Kriebels 

Door met bijenwasblokjes of dikke potloden te tekenen wordt dit gestimuleerd. Uit kleine ‘kriebels’ ontstaan vormen, ook gaat een kind zijn eigen letter herkennen. De ondergrond en de ‘lucht’ worden verder uit elkaar getekend en daartussen ontstaat de belevenis of het verhaal. Vanaf de kleuterleeftijd ontstaat een tekening vooral vanuit een verhaal waar het kind iets kan beleven of een belevenis uit de werkelijkheid. Een persoon die belangrijk is voor het kind wordt meestal groter getekend. Voor en achter is meestal beneden en boven. Perspectief zien en tekenen komt pas aan het einde van de basisschool. 

Geen sturing 

Krikke benadrukt dat het het beste is om geen sturing te geven maar uit het kind zelf te laten komen wat het tekent: ,,Het kind verwerkt op die manier wat er in zijn binnenste om gaat en wat het meemaakt.” Om het tekenen voor het kind overzichtelijk te houden is het het beste om met één kleur te beginnen. Langzamerhand verschijnen er bomen, huizen, bloemen en de zon in de tekeningen. Het geeft niet dat kinderen van de basischoolleeftijd elkaars tekeningen gaan kopiëren: daar leren ze van. Bij het begin van de puberteit veranderen de tekeningen van een kind opnieuw. Hier komt vooral de eigen kritiek op het werk naar voren.
Krikke gaf aan dat er geen goede of slechte manier van tekenen is met je kind: ,,Iedere ouder biedt zijn kind op zijn eigen manier dingen aan maar laat commentaar op wat er getekend is achterwege.”