Geen leeg feestje

11 mei 2026 om 16:13

Deze column, overigens mijn eerste in deze rubriek, schrijf ik op Koningsdag, een paar dagen na de raadsvergadering waarin de door de raad aangestelde verkenner zijn verslag heeft gedaan over de mogelijkheden die partijen zien voor het vormen van een stabiele meerderheidscoalitie met zo breed mogelijk draagvlak. Diezelfde vergadering heeft erin geresulteerd dat drie partijen GBW, PRO Woudenberg en VVD gezamenlijk een coalitieakkoord gaan opstellen en kandidaat-wethouders zullen voordragen. De uitkomst is van belang voor een toekomstbestendig Woudenberg. We kijken dan vooruit naar in elk geval 2030.

In de eerste week van mei kijk ik niet alleen vooruit, maar ook terug: 4 mei Dodenherdenking en 5 mei Bevrijdingsdag. Ik ben nog van de generatie van wie de ouders de Tweede Oorlog nog bewust hebben meegemaakt. Ik heb de verhalen direct meegekregen. Enkele jaren achtereen ging ik met mijn vader naar de Commandokazerne, thuisbasis van het Korps Commandotroepen in Roosendaal. Daar stonden we letterlijk stil op Dodenherdenking om 20.00 uur. Indrukwekkend, hoewel pas later echt doordrong, wat dit allemaal betekende. Een dag later, op Bevrijdingsdag, wist de Commandokazerne een meer feestelijke stemming te realiseren, maar uiteraard wel gepast. Het was ook op deze kazerne dat ik, ik zal elf of twaalf jaar geweest zijn, de eerste foto’s en beelden zag van de gruwelijkheden van die oorlog.

Het was in deze tijd dat mijn vader steeds het verhaal vertelde over zijn vader die fietsend door Roosendaal door een Duitse militair werd gesommeerd om af te stappen en zijn fiets in te leveren. De vanzelfsprekendheid waarmee hij de fiets overhandigde en bewegingsloos zijn eigen fiets nastaarden: de totale onmacht.

Bevrijdingsdag mag voor mij geen leeg feestje zijn. Het overgeleverde incident met de fiets, hoe klein ook, maakte voor mij concreet de waarde van het verdedigen van de rechtsorde, opdat niet de gril van de machthebber bepalend kan zijn. 

Terug naar vandaag. De lessen van 4 en 5 mei stoppen dus niet bij herdenken en vieren. Die leven door in hoe wij besturen. In hoe wij het debat voeren. En in de keuze om, ook als het schuurt, te blijven zoeken naar wat ons verbindt. Dat raakt direct aan mijn rol in de gemeenteraad. Want juist daar komen verschillende opvattingen samen. Daar schuurt het soms, daar verschillen we van inzicht en dat is ook goed. Democratie leeft bij debat. Immers, niet het gelijk, maar het gezamenlijk resultaat moet leidend zijn.