'De weg van [een arend]'

Genomineerd in verhalenwedstrijd 'Waargebeurd in Woudenberg'

12 mei 2026 om 09:40

Mijn naam is Anne. Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik een weg die anders liep dan bij de meeste mensen. Dat begon al toen ik nog een klein jongetje was in mijn woonplaats Woudenberg. In mijn jeugd was ik vaak ziek. Terwijl andere kinderen buiten speelden en samen kattenkwaad uithaalden, lag ik vaak binnen. Door dat ziek zijn verloor ik het contact met mijn leeftijdsgenoten. Als je er vaak niet bij bent op school of op het speelveld, mis je de vriendschappen die in die jaren ontstaan. Dat was soms best eenzaam.

Ik zat één jaar op de kleuterschool in Woudenberg, maar dat ging niet zoals gehoopt. Ik was anders dan de rest. Nu weten we dat dit waarschijnlijk door autisme komt. In die tijd begrepen mensen dat nog niet zo goed. Mijn hoofd werkte anders en ik verwerkte informatie op mijn eigen manier. Daarom stapte ik over naar het Montessori-onderwijs. Daar was meer ruimte voor mijn eigen tempo en mijn eigen manier van leren. Het was een belangrijke stap, maar toch bleef die afstand tot andere mensen bestaan. Sociaal contact bleef een puzzel die ik niet altijd kon oplossen.

Werken met een steuntje in de rug
In 1983 kreeg ik mijn eerste baan. Werken vraagt veel van je, zeker als de wereld soms hard binnenkomt. Na een goede start volgde er een lastige tijd waarin ik vier jaar lang werkloos was. Vier jaar thuiszitten is lang; je voelt je minder nuttig en je wereldje wordt klein. Gelukkig kwam de Biga Groep in Zeist op mijn pad. Zij hielpen mij om mijn plek te vinden als postbezorger. Dat werk paste bij mij: de buitenlucht, de vaste route en de structuur gaven me rust en een doel.

De rijkdom van taal en historie
Hoewel ik rust om me heen nodig heb, is het in mijn hoofd nooit saai. Ik heb een grote passie voor geschiedenis, en dan vooral de 20e eeuw. De verhalen over de afgelopen honderd jaar boeien me enorm, omdat de wereld in die tijd zo ontzettend veel is veranderd. Daarnaast ben ik dol op talen. Op de middelbare school was ik al heel goed in Frans en later heb ik zelfs een cursus gevolgd bij de Alliance Française om de taal nog beter te leren.

Duits doet me denken aan een bijzondere tijd op school. We gingen op werkkamp in Kleve, net over de grens bij Nijmegen. Een week lang interviewden we daar mensen en schreven we verslagen in het Duits. Dat was een spannende en leerzame ervaring die ik nooit meer ben vergeten. Ook Engels vind ik een prachtige taal. Ik heb het op school geleerd en momenteel volg ik zelfs een digitale cursus Engels om mijn kennis bij te houden. Het is heerlijk om je in een andere taal te kunnen uitdrukken; het opent een wereld aan boeken en informatie die ik anders niet zou hebben.

Een bewuste keuze voor rust
Ik heb heel bewust en definitief gekozen voor een klein sociaal netwerk. Voor mij is dat de enige manier om overprikkeling te voorkomen en mijn balans te bewaren. Ik heb drie mensen die mij dierbaar zijn. Hen zie ik ongeveer één keer in de drie maanden, en altijd afzonderlijk van elkaar. Geen drukke feesten of volle kamers, maar gewoon een goed gesprek onder vier ogen. Daarnaast geniet ik van het contact met mijn collega’s op het werk.

Een vast rustpunt in mijn week is de zondag in de kerk. Daar voel ik me thuis. Vrijwel iedere zondag ga ik erheen. Voor en na de dienst spreek ik verschillende mensen en daarna drinken we in een klein, vertrouwd groepje koffie in de huiskamer van de kerk. Het is een fijne manier om onder de mensen te zijn op een tempo dat bij mij past, zonder dat het te zwaar of te ingewikkeld wordt.

Een nieuw begin als Anne
Onlangs heb ik een belangrijke stap gezet. Mijn officiële naam is Jan Anne, maar ik voelde me daar niet meer helemaal prettig bij. Ik heb besloten voortaan alleen als Anne door het leven te gaan. Het voelt lichter en het past veel beter bij wie ik nu ben. Dit heb ik gevierd op mijn werk met twee grote slagroomtaarten van de bakker. Samen met mijn collega’s taart eten om dit nieuwe begin te vieren, was een prachtig moment.

De naam Anne heeft voor mij een diepe, dubbele betekenis die precies past bij hoe ik mijn leven ervaar. Als meisjesnaam staat Anne voor ‘genade’. Voor mij betekent dat rust vinden en mild zijn voor jezelf. Ik heb geleerd om mezelf de ruimte te gunnen die ik nodig heb. Aan de andere kant is Anne van oorsprong ook een jongensnaam, en dan betekent het ‘arend’. De arend is een vogel die van grote hoogte alles scherp observeert, maar ook de rust van de hoogte opzoekt. Zo voel ik mij ook: ik kijk scherp naar de wereld via talen en geschiedenis, maar ik vlieg ook graag mijn eigen route, los van de grote groep. Ik ben nu gewoon Anne, en dat voelt goed.

p Lees het volgende verhaal op pagina 21.