'De Voorhof, plek van [verbinding]'
Genomineerd in verhalenwedstrijd 'Waargebeurd in Woudenberg'
Ja - ons woord van verbinding - op welke plek gaan we dat geven? De katholieke kerk is wat te frivool, de protestantse kerk is wat te streng. Waar o waar ligt de gulden middenweg? Ons ideaalplaatje is dat een protestantse dominee zou willen samenwerken met een katholieke pastoor- bij voorkeur de neef van mijn moeder. Dat zou wel héél leuk zijn. En een uitdaging. Want welke kerk is zo ruimhartig dat ze ruimte wil bieden aan een huwelijk van mensen die beiden niet verbonden zijn aan die specifieke kerk? En welke dominee wil samenwerken met een pastoor? We wagen onze kans bij De Voorhof.
Als hij maar wil, want hoe moet het anders? Terwijl de kiestoon klinkt voel ik mijn hart tekeer gaan. Wat gaat hij zeggen? Maar de dominee, Pieter Koekkoek, luistert vriendelijk en aarzelt geen moment. “Wat leuk voor jullie, natuurlijk doe ik dat!” Wat een opluchting dat we op hem kunnen rekenen. Voorzichtig vragen we of hij misschien ook nog zou willen samenwerken met een pastoor uit de familie van de bruid. Harry Valk, haha dan wordt het Valk en Koekkoek. Ook dat kan. “Jullie weten het wel zeker hè, want wat ik verbind, blijft voor altijd verbonden!” grapt hij nog.
We kunnen aan de slag met de voorbereidingen voor onze grote dag. We vragen familie om ideeën voor de inhoud van de dienst en muziekstukken en voelen ons gezegend met de professionele musici in onze familie. Ideeën genoeg! Ook hier toont Pieter Koekkoek zich als verbinder. Een ceremonie waarin kaarslicht wordt doorgegeven in de kerk? “Mooi!” Stukken van Huub Oosterhuis én psalmen? Een modern gedicht van een vriend over de liefde? Ja hoor. Het mag allemaal.
Onze families en vrienden willen hun talenten graag voor ons inzetten op deze bijzondere dag. Mijn schoonvader regelt wel even bloemen bij de benzinepompen voor een prikkie. De mama’s staan paraat om er versieringen van te maken voor in de kerk en op de feestlocatie, onder leiding van een neef die bloemist is. ’s Middags en ’s avonds kunnen de genodigden rekenen op heerlijk eten - ‘Live- cooking’ door mijn zwager met zijn overburen. Vrienden gaan zorgen voor de aankleding van de feestlocatie, bij de orangerie van kasteel Maarsbergen. We huren een accordeonist voor een drupje nostalgie bij de vreugde ’s middags, en een feestband voor ’s avonds.
Op de grote dag verschans ik me als een prinses met haar gevolg in de logeerkamer in mijn moeders huis. Kapster Linda transformeert mijn wat dunne blonde haar in een volumineus en vrolijk kapsel, met roosjes en besjes uit het bruidsboeket. Een paar maanden eerder had ik een prachtige jurk gevonden met schoenen. Tweedehands. Een gelukje, omdat we ons budget veel liever wilden steken in live muziek. ‘Hét moment voor de spiegel’ in die bruidsmodezaak had al waterlanders gebracht bij mezelf, beide moeders en vriendinnen. Dat beloofde wat. Ik ga in de weer met make-upspullen en voel me op en top ‘de bruid’ met het eindresultaat.
Als de deurbel klinkt, loop ik naar beneden en zie mijn blakende aanstaande echtgenoot voor de deur staan in een super chique pak. Wat een mooie man. Achter hem ligt een rode loper uitgerold over de oprit, geflankeerd door bloemen. Daarachter op straat een koets en volgkoets voor de ‘vips’. Wauw! Vriend-fotograaf Stephan komt eraan gesneld en schiet de eerste plaatjes. We gaan nog pijn in onze kaken krijgen. Onze monden vormen zich in een stralende lach die de rest van de dag blijft plakken. We stappen in de blinkende koets met een stralende koetsier en glanzende paarden. Ze staan te trappelen alsof ze er zelf zin in hebben. Wat chique.
Op naar het prachtige gemeentehuis, waar Marijke Rozendaal (what’s in a name) ons op sublieme wijze gemeentelijk in de echt verbindt. Ze draagt het gedicht ‘een stukje blauw’ voor. We hadden haar helemaal niet verteld dat we elkaar op druilerige vakantiedagen vaak wijzen op ‘een stukje blauw’ in de lucht. Een ‘stukje blauw’, dat vast snel de zon zal doorlaten. Wat een synchroniciteit. Marijke heeft als grap ook bastognekoeken voor ons meegenomen. Dezelfde soort koeken als die dwars door de auto waren gevlogen door die rem-actie op die vermaledijde afrit in Oost Duitsland: de nieuwe auto van Walter ‘total loss’, maar onze liefde voor elkaar ontluikend in onze borst. Een geluk bij een ongeluk.
De koets brengt ons vervolgens met ons hele gevolg naar ‘De Voorhof’ waar al minstens vijftig mensen buiten staan te wachten. Wat ontroerend, al die prachtig geklede mensen bij de kerk. We lopen langzaam de kerk binnen en ik hoor Pieter Koekkoek en Harry Valk samen grinniken in een zij-ruimte. Pastoor en dominee delen dezelfde humor. Dat gaat helemaal goed komen. Er is helaas ook een snijdend gemis. Het gemis van mijn vader die mij niet naar het altaar brengt, mijn vader die niet met mij zal dansen vanavond, hooguit in mijn gedachten. Maar wat lijkt mijn schoonvader op mijn vader. Dezelfde lichaamsbouw, hetzelfde kapsel, dezelfde humor en dezelfde grote, mega sterke handen. Wat fijn dat hij er voor me is.
Terwijl ik met een brok in mijn keel aan zijn arm de kerk in schrijd voel ik zijn trots, voel ik zijn genieten van deze plechtigheid. Ik geniet zelf ook. Al die blije gezichten, de schitterende bloemstukken, mijn prachtige man staand in het midden voor de eerste rij, wachtend op mij. De vooruitblik naar de bijzondere, verbindende ceremonie met al die lieve mensen, die heerlijke dag voor ons, die nog zo veel mooie verrassingen zal brengen. Het ‘nu’ voelde nog nooit zo mooi als nu.
